close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • NABYCIE OBYWATELSTWA POLSKIEGO

  • NADANIE OBYWATELSTWA POLSKIEGO

     

    Obywatelstwo polskie nadaje cudzoziemcowi Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

     

     

    Obywatelstwo polskie można nadać cudzoziemcowi na jego wniosek, a małoletniemu na wniosek jego przedstawicieli ustawowych. Nadanie obywatelstwa polskiego rodzicom obejmuje małoletniego pozostającego pod ich władzą rodzicielską.

     

    Nadanie obywatelstwa polskiego jednemu z rodziców obejmuje małoletniego pozostającego pod jego władzą rodzicielską, w przypadku gdy: drugiemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska, drugie z rodziców złożyło oświadczenie przed konsulem o wyrażeniu zgody na nabycie przez małoletniego obywatelstwa polskiego.

     

    Dzieci pomiędzy 16 a 18 rokiem życia muszą złożyć dodatkowe oświadczenie o wyrażeniu zgody na nadanie im obywatelstwa polskiego.

     

    Wnioskodawca przebywający na stałe za granicą składa wniosek za pośrednictwem konsula właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

     

    Wymagane dokumenty:

     

    1. wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego,
    2. zdjęcia formatu paszportowego osób objętych wnioskiem.

     

    Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające: 1) dane cudzoziemca ubiegającego się o nadanie obywatelstwa; 2) informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca, jego osiągnieciach zawodowych, działalności politycznej i społecznej (jeżeli dotyczy); 3) dane małżonka cudzoziemca (jeżeli dotyczy) oraz 4) informacje dotyczące małoletniego objętego wnioskiem (jeżeli dotyczy).

     

    Do wniosku należy dołączyć również posiadane dokumenty potwierdzające: 1) informacje o rodzicach i dalszych wstępnych, jeśli byli obywatelami polskimi (jeżeli dotyczy) oraz 2) posiadanie przez wnioskodawcę obywatelstwa polskiego w przeszłości, jego utratę oraz datę nabycia obywatelstwa innego państwa (jeżeli dotyczy).

     

    Dokumentami potwierdzającymi dane i informacje zawarte we wniosku, mogą być w szczególności dokumenty:

    • stwierdzające tożsamość i obywatelstwo;
    • uprawniające do zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    • odpisy aktów urodzenia;
    • odpisy aktów małżeństwa lub inne dokumenty określające stan cywilny;
    • stwierdzające tożsamość i obywatelstwo małżonka;
    • stwierdzające tożsamość małoletniego/małoletnich
    • uprawniające małoletniego/małoletnich do zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    • potwierdzające posiadanie obywatelstwa polskiego przez rodziców lub dalszych wstępnych;
    • potwierdzające utratę przez cudzoziemca, jego dziecka/dzieci oraz jego wstępnych obywatelstwa polskiego;
    • stwierdzające nabycie obywatelstwa obcego przez cudzoziemca lub jego dziecko/dzieci, w przypadku gdy w przeszłości posiadali obywatelstwo polskie;
    • potwierdzające źródło utrzymania;
    • potwierdzające osiągnięcia zawodowe, działalność polityczną i społeczną.

     

    Kopie dokumentów polskich i zagranicznych muszą być potwierdzone za zgodność z oryginałami przez konsula.

     

    Wszystkie dokumenty w języku obcym muszą być przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego lub konsula.

     

    Opłata zgodnie z Taryfą opłat konsularnych.

     

    W celu umówienia wizyty należy zadzwonić pod numer telefonu: +7 495 231 15  62 lub +7 495 231 15 71.

     

    Podstawa prawna:

     

    • Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 roku o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161, z późn. zm.).

     

     

    NABYCIE OBYWATELSTWA POLSKIEGO

     

    Zagadnienia nabycia obywatelstwa polskiego i jego utraty reguluje ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 roku o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2012r. poz. 161). Tekst ustawy:  http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20120000161

    Ustawa zawiera dwie podstawowe zasady dotyczące obywatelstwa polskiego:

    1. wyrażona w art. 2 ustawy zasada ciągłości obywatelstwa polskiego gwarantuje trwałość obywatelstwa w czasie, począwszy od momentu jego nabycia, zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami, niezależnie od zmian, jakim podlega ustawodawstwo dotyczące obywatelstwa. Oznacza to, iż osoby, które nabyły obywatelstwo polskie na podstawie dawnych przepisów, następnie uchylonych lub zmienionych, jeśli obywatelstwa polskiego nie utraciły, zachowują je zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego nabycia. Zasada ta jest równocześnie dyrektywą dla właściwych organów administracji publicznej w postępowaniu o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego.
    2. wprowadzona przepisem art. 3 ustawy, zasada wyłączności obywatelstwa polskiego wiąże się ściśle z problemem podwójnego (lub wielokrotnego) obywatelstwa, tworzy bowiem jasną dyrektywę kolizyjną w przypadku jego zaistnienia i pozwala na usuwanie jego niekorzystnych skutków. Ustawa przyjmuje zasadę dopuszczalności wielości obywatelstw przy utrzymaniu bezwzględnego priorytetu obywatelstwa polskiego. Obywatel polski może posiadać równocześnie obywatelstwo polskie i obywatelstwo/a państwa obcego, ale nawet wówczas posiada wobec Rzeczypospolitej Polskiej takie same prawa i obowiązki, jak osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, tj. nie może wobec władz polskich powoływać się ze skutkiem prawnym na posiadane równocześnie obywatelstwo obce lub na wynikające z niego prawa i obowiązki.

     

    SPOSOBY NABYCIA OBYWATELSTWA POLSKIEGO:

    Zgodnie z art. 4 ustawy, obywatelstwo polskie nabywa się:

    1) z mocy prawa;

    2) przez nadanie obywatelstwa polskiego;

    3) uznanie za obywatela polskiego;

    4) przez przywrócenie obywatelstwa polskiego.

     

    Ad. 1). Nabycie obywatelstwa polskiego z mocy prawa

    Dziecko nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie w przypadku gdy co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim; urodziło się na terytorium RP, a jego rodzice są nieznani, nie posiadają żadnego obywatelstwa lub ich obywatelstwo jest nieokreślone oraz gdy zostało znalezione na terytorium RP, a jego rodzice są nieznani.

    Urodzenie z rodziców, z których co najmniej jedno posiada obywatelstwo polskie – prawo krwi/ius sanguinis

    W polskim porządku prawnym przyjęto zasadę prawa krwi, zgodnie z którą dziecko nabywa – z  mocy prawa – obywatelstwo polskie przez urodzenie z rodziców, z których co najmniej jedno posiada obywatelstwo polskie, bez względu na miejsce urodzenia dziecka w Polsce czy za granicą. (art. 14 pkt 1ustawy o obywatelstwie polskim).


    Urodzenie lub znalezienie dziecka na terytorium Polski – Zasada terytorium ( ius soli)

    Uzupełniająco stosuje się także zasadę prawa ziemi (ius soli), gdyby dziecko urodzone na terytorium Polski nie nabywało żadnego innego obywatelstwa.

    Zasada ta ma zastosowanie, gdy dziecko urodzi się lub zostanie znalezione na terytorium RP, a oboje rodzice są nieznani lub obywatelstwo ich jest nieokreślone, bądź nie mają żadnego obywatelstwa (art. 14 pkt 2 oraz art.15 ustawy o obywatelstwie polskim). Dziecko takie z mocy prawa nabywa obywatelstwo polskie.

     Przysposobienie pełne – Adopcja

    Dziecko przysposobione przez osobę lub osoby posiadające obywatelstwo polskie, nabywa to obywatelstwo, jeżeli przysposobienie pełne nastąpiło przed ukończeniem przez niego 16 lat. W tym przypadku przyjmuje się, że małoletni cudzoziemiec nabył obywatelstwo polskie z dniem urodzenia. Dziecko takie nabywa obywatelstwo polskie z mocy prawa. Wniosek o potwierdzenie obywatelstwa polskiego należy złożyć do właściwego wojewody.

    O właściwości miejscowej wojewody stanowią kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania lub pobytu. W razie braku tych podstaw, właściwy jest Wojewoda Mazowiecki.

    Ad. 2) Nadanie przez Prezydenta RP

    Na podstawie art. 18 cyt. ustawy Prezydent RP może nadać cudzoziemcowi, na jego wniosek, obywatelstwo polskie. Prezydent RP nie jest ograniczony w swoich konstytucyjnych kompetencjach żadnymi warunkami i może nadać obywatelstwo polskie każdemu cudzoziemcowi. Nadanie obywatelstwa polskiego obojgu rodzicom obejmuje dzieci pozostające pod ich władzą rodzicielską. Nadanie obywatelstwa polskiego jednemu z rodziców, obejmuje małoletniego pozostającego pod jego władzą rodzicielską, w przypadku gdy drugiemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska lub  drugie z rodziców złożyło oświadczenie o wyrażeniu zgody na nabycie przez małoletniego obywatelstwa polskiego. W przypadku ukończenia przez dziecko 16 roku życia, następuje to jedynie za jego zgodą. Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego osoby zamieszkałe w Polsce wnoszą za pośrednictwem wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, a zamieszkałe za granicą – za pośrednictwem właściwego konsula. Wniosek składa się osobiście lub korespondencyjne z podpisem urzędowo poświadczonym. Dokumenty wydane w języku obcym należy złożyć wraz z ich tłumaczeniem na język polski, sporządzonym przez tłumacza przysięgłego lub przez konsula RP.

    Wzór wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego określa rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 7 sierpnia 2012r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego, wymogów dotyczących fotografii dołączanej do wniosku oraz wzorów aktu nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienia o odmowie nadania obywatelstwa polskiego (Dz.U. poz.927).

    Wzór wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego  - ZAŁĄCZNIK

    Ad. 3. Uznanie za obywatela polskiego

    Przepisy ustawy z dnia 2 kwietnia 2009r. o obywatelstwie polskim powiększają w stosunku do ustawy z 1962r. krąg cudzoziemców, którzy będą mogli zostać uznani za obywateli polskich w trybie administracyjnym. W drodze uznania, o obywatelstwo polskie będą mogli ubiegać się cudzoziemcy zamieszkujący w Polsce na podstawie określonych zezwoleń, którzy w toku długoletniego legalnego pobytu w Polsce zintegrowali się ze społeczeństwem polskim, znają język polski, mają zapewnione mieszkanie i źródła utrzymania, respektują polski porządek prawny oraz nie stanowią zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, a w szczególności uchodźcy, osoby bez obywatelstwa, dzieci oraz małżonkowie obywateli polskich oraz osoby polskiego pochodzenia. Postępowanie w sprawie o uznanie za obywatela polskiego odbywa się w trybie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji wojewody (działającego jako organ I instancji) służy stronie odwołanie do organu II instancji, którym jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Natomiast decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. Wniosek składa się na formularzu określonym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 sierpnia 2012r. w sprawie wzoru formularza wniosku o uznanie za obywatela polskiego oraz fotografii dołączanej do wniosku (Dz.U. poz. 916).

    Stosownie do przepisu art. 30 ust.1 ustawy o obywatelstwie polskim, za obywatela polskiego uznaje się:

    pkt 1: cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 3 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub na podstawie prawa stałego pobytu, który posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;

    pkt 2: cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, który pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim lub nie posiada żadnego obywatelstwa;

    pkt 3: cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, które uzyskał w związku z posiadaniem statusu uchodźcy nadanego w Rzeczypospolitej Polskiej;

    pkt 4: małoletniego cudzoziemca, którego jedno z rodziców jest obywatelem polskim, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, a drugie z rodziców nieposiadające obywatelstwa polskiego wyraziło zgodę na to uznanie;

    pkt 5: małoletniego cudzoziemca, którego co najmniej jednemu z rodziców zostało przywrócone obywatelstwo polskie, jeżeli małoletni przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, a drugie z rodziców nieposiadające obywatelstwa polskiego wyraziło zgodę na to uznanie;

    pkt 6: cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie i legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 10 lat, który spełnia łącznie następujące warunki posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawo stałego pobytu, oraz posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;

    pkt 7: cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od roku na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które uzyskał w związku z polskim pochodzeniem lub posiadaną Kartą Polaka.

    Jednocześnie ust.2 przywołanego przepisu art.30, wymaga od cudzoziemca (z wyjątkiem pkt.4 i 5, tj. małoletnich dzieci, których jedno z rodziców posiada już obywatelstwo polskie) ubiegającego się o uznanie za obywatela polskiego, aby posiadał znajomość języka polskiego potwierdzoną urzędowym dokumentem.

    Uznanie następuje na wniosek osoby zainteresowanej i rozciąga się na dzieci uznanego za zgoda drugiego rodzica, a jeżeli dziecko ukończyło 16 lat wymagana jest również jego zgodą. Natomiast przepis art.31 ustawy określa, iż cudzoziemcowi odmawia się uznania za obywatela polskiego, w przypadku gdy nie spełnia obligatoryjnych – wyżej wskazanych – przesłanek określonych w art.30 ust.1 lub gdy nabycie przez niego obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

    Wzór wniosku o uznanie za obywatela polskiego

     

    Ad. 4. Przywrócenie obywatelstwa polskiego

     

    Przywrócenie obywatelstwa polskiego dotyczy osób, które w przeszłości posiadały obywatelstwo polskie, a utraciły je przed dniem 1 stycznia 1999 roku na podstawie:

     

    • art. 11 lub 13 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 roku o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. nr 7, poz. 44, z późn. zm.);
    • art. 11 lub 12 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 roku o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4, poz. 25);
    • art. 13, 14 lub 15 ustawy z dnia 15 lutego 1962 roku o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000, Nr 28, poz. 353, z późn. zm.).

     

    Wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego składa się do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

     

    Wnioskodawca przebywający na stałe za granicą składa wniosek za pośrednictwem konsula właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

     

    Wymagane dokumenty:

     

    1. wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego;
    2. zdjęcie formatu paszportowego;
    3. dokumenty potwierdzające tożsamość i obywatelstwo;
    4. dokumenty potwierdzające zmianę imienia i nazwiska, jeśli taka nastąpiła;
    5. posiadane dokumenty potwierdzające utratę obywatelstwa polskiego.

     

     

    Opłata zgodnie z Taryfą opłat konsularnych.

     

    W celu umówienia wizyty należy zadzwonić pod numer telefonu: +7 495 231 15 62 lub +7 495 231 15 71

     

    Nie przywraca się obywatelstwa polskiego cudzoziemcowi, który:

     

    1. w okresie 01.09.1939-08.05.1945 dobrowolnie wstąpił do służby w wojskach Państw Osi lub ich sojuszników lub przyjął urząd publiczny w służbie tych państw;
    2. działał na szkodę Polski, a zwłaszcza jej niepodległości i suwerenności lub uczestniczył w łamaniu praw człowieka.

     

     

    Podstawa prawna:

     

    • Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 roku o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161, z późn. zm.).

    W dniu 15 maja 2012 r. weszły w życie przepisy Rozdziału 5 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2012 r., poz. 161), regulujące tryb postępowania w sprawach o przywrócenie obywatelstwa polskiego, wraz z przepisami wykonawczymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanym w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych, z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie wzoru formularza wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego oraz fotografii dołączanej do wniosku (Dz.U. z 2012 r., poz. 501). Przepisy te wprowadzają do polskiego porządku prawnego nową, nieznaną dotychczas polskiemu prawu, instytucję nabycia obywatelstwa polskiego - przywrócenie obywatelstwa polskiego. Instytucja ta umożliwia, po spełnieniu warunków określonych w przedmiotowej ustawie o obywatelstwie polskim, nabycie obywatelstwa polskiego cudzoziemcom, którzy w przeszłości posiadali obywatelstwo polskie i utracili je, przed dniem 1 stycznia 1999 r., na podstawie przepisów w tej ustawie wskazanych to jest ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 7, poz. 44, z późn. zm.), ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4, poz. 25) oraz ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z późn. zm.). Przywrócenie obywatelstwa polskiego następuje w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Administracji, wydanej na wniosek osoby zainteresowanej.

    Wnioski, oświadczenia i dokumenty wymagane w sprawach uregulowanych w ustawie, sporządzone w języku obcym, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski sporządzonym lub poświadczonym przez tłumacza przysięgłego lub przez konsula, chyba że umowa międzynarodowa, którą Rzeczpospolita Polska jest związana, stanowi inaczej.

    Wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego składa się do Ministra Spraw Wewnętrznych, z tym zastrzeżeniem, że cudzoziemiec zamieszkujący poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składa wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego za pośrednictwem konsula właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

    Minister wydaje decyzję w sprawie przywrócenia obywatelstwa polskiego po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego regulowanego przepisami Kpa i omawianej ustawy o obywatelstwie polskim. Każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie. Nabycie obywatelstwa polskiego następuje w dniu, w którym decyzja o przywróceniu obywatelstwa polskiego stała się ostateczna.

    Zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tj.. Dz. U. 2006 r. Nr 225, poz.1635 z późn. zm.) za wydanie decyzji o nabyciu obywatelstwa polskiego pobiera się opłatę  w wysokości 219 zł. Opłatę należy wnosić na konto Urzędu Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy, ul. Rakowiecka 25 / 27, nr konta 18 1030 1508 0000 0005 5002 3113. Potwierdzenie wpłaty należy dołączyć do wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego.

    Na podstawie art. 34 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz .1274) oraz przepisów ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim, konsul RP przyjmuje i przekazuje do właściwego organu w kraju wnioski w sprawie o nadanie, przywrócenie, potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego lub o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego, a także przyjmuje oświadczenia w zakresie obywatelstwa polskiego. Za czynności te pobierana jest opłata konsularna zgodnie z Taryfą Opłat Konsularnych, stanowiącą załącznik do Rozporządzenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie opłat konsularnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2237).

    Wzór wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego - ZAŁĄCZNIK

     

     

     

     
     

     

     

    Dokumentem potwierdzającym posiadanie obywatelstwa polskiego jest ważny polski paszport lub dowód osobisty. Obywatele nieposiadający dokumentów potwierdzających obywatelstwo polskie albo których dane osobowe i obywatelstwo nie mogą zostać ustalone, mogą uzyskać potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty.

     

    Posiadanie lub utratę obywatelstwa polskiego stwierdza wojewoda.

     

    Wnioskodawca przebywający na stałe za granicą składa wniosek za pośrednictwem konsula właściwego ze względu na miejsce zamieszkania.

     

    Wymagane dokumenty:

     

    1. wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego;
    2. dokumenty istotne dla ustalenia posiadania obywatelstwa polskiego (akt urodzenia, małżeństwa, metryka chrztu, kopie polskich dokumentów rodziców lub dziadków itp.). W przypadku zmiany nazwiska - kopia dokumentów potwierdzających ten fakt (akt małżeństwa, akt zmiany imienia lub nazwiska, itp.);
    3. oryginał aktualnego dokumentu tożsamości wraz ze stronami zawierającymi adnotacje urzędowe (do wglądu);
    4. w przypadku gdy wnioskodawca urodził się poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązany jest do przedstawienia pełnego aktu urodzenia zawierającego nazwiska rodziców;
    5. akt stanu cywilnego stwierdzający stan cywilny wnioskodawcy (akt zawarcia małżeństwa, dokument rozwodowy lub akt zgonu współmałżonka).

     

    Kopie dokumentów polskich i zagranicznych muszą być potwierdzone za zgodność z oryginałami przez konsula.

     

    Wszystkie dokumenty w języku obcym muszą być przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego lub konsula.

     

    Opłata zgodnie z Taryfą opłat konsularnych.

     

    W celu umówienia wizyty należy zadzwonić pod numer telefonu: +7 495 231 15 62 lub +7 495 231 15 71.

     

     

    Podstawa prawna:

     

    • Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 roku o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161, z późn. zm.).

     

     

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: