close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • AKTY PRAWNE DOT. OBYWATELSTWA

  • DZIENNIK USTAW

    RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

    Warszawa, dnia 14 lutego 2012 r.

    Pozycja 161

    USTAWA

    z dnia 2 kwietnia 2009 r.

    o obywatelstwie polskim1)

    Rozdział 1

    Przepisy ogólne

    Art. 1. Ustawa określa zasady, warunki oraz tryb nabywania i utraty obywatelstwa polskiego, potwierdzania jego posiadania

    lub utraty, a także właściwość organów w tych sprawach.

    Art. 2. W dniu wejścia w życie ustawy obywatelami polskimi są osoby, które posiadają obywatelstwo polskie na podstawie

    dotychczasowych przepisów.

    Art. 3. 1. Obywatel polski posiadający równocześnie obywatelstwo innego państwa ma wobec Rzeczypospolitej Polskiej

    takie same prawa i obowiązki jak osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie.

    2. Obywatel polski nie może wobec władz Rzeczypospolitej Polskiej powoływać się ze skutkiem prawnym na posiadane

    równocześnie obywatelstwo innego państwa i na wynikające z niego prawa i obowiązki.

    Art. 4. Obywatelstwo polskie nabywa się:

    1) z mocy prawa;

    2) przez nadanie obywatelstwa polskiego;

    3) przez uznanie za obywatela polskiego;

    4) przez przywrócenie obywatelstwa polskiego.

    Art. 5. Zawarcie związku małżeńskiego przez obywatela polskiego z osobą niebędącą obywatelem polskim nie powoduje

    zmian w obywatelstwie małżonków.

    Art. 6. 1. Zmiany w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców podlegają uwzględnieniu przy

    określeniu obywatelstwa małoletniego, jeżeli nastąpiły przed upływem roku od dnia urodzenia się małoletniego.

    2. Zmiany w ustaleniu osoby ojca, wynikające z orzeczenia sądu wydanego na skutek powództwa o zaprzeczenie ojcostwa

    albo o unieważnienie uznania, podlegają uwzględnieniu przy określeniu obywatelstwa małoletniego, chyba że małoletni

    osiągnął już pełnoletność lub za jego zgodą, jeżeli ukończył 16 lat.

    Art. 7. 1. Nadanie obywatelstwa polskiego rodzicom, uznanie ich za obywateli polskich oraz wyrażenie zgody na zrzeczenie

    się obywatelstwa polskiego obejmuje małoletniego pozostającego pod ich władzą rodzicielską.

    1) Niniejszą ustawą zmienia się następujące ustawy: ustawę z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz

    ustawę z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej.

    Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 161

    

    2. Nadanie obywatelstwa polskiego jednemu z rodziców, uznanie go za obywatela polskiego oraz wyrażenie zgody na

    zrzeczenie się obywatelstwa polskiego obejmuje małoletniego pozostającego pod jego władzą rodzicielską, w przypadku

    gdy:

    1) drugiemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska;

    2) drugie z rodziców złożyło oświadczenie o wyrażeniu zgody na nabycie lub utratę przez małoletniego obywatelstwa

    polskiego.

    Art. 8. Do nadania obywatelstwa polskiego małoletniemu, który ukończył 16 lat, uznania go za obywatela polskiego

    oraz utraty przez niego obywatelstwa polskiego wskutek wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa przez jego rodziców

    jest wymagane oświadczenie o wyrażeniu zgody złożone przez małoletniego.

    Art. 9. Oświadczenia, o których mowa w ustawie, w sprawach związanych z nabyciem lub utratą obywatelstwa polskiego

    przyjmuje do protokołu:

    1) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania – od obywatela polskiego zamieszkałego na terytorium

    Rzeczypospolitej Polskiej oraz od cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

    z wyłączeniem pobytu na podstawie wizy lub w ruchu bezwizowym;

    2) konsul – od osoby zamieszkałej za granicą.

    Art. 10. 1. W sprawach o nadanie obywatelstwa polskiego i wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego

    nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 5 i art. 53, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów

    ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,

    z późn. zm.2)).

    2. W sprawach uregulowanych w ustawie należących do właściwości konsulów stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 lutego

    1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823, z późn. zm.3)), o ile ustawa

    nie stanowi inaczej.

    3. W sprawach innych niż wymienione w ust. 1 i 2 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile

    ustawa nie stanowi inaczej.

    4. W sprawach należących do właściwości wojewody organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania

    administracyjnego jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

    Art. 11. Wojewoda i minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą odstąpić w części od uzasadnienia decyzji wydanych

    na podstawie ustawy, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

    i porządku publicznego.

    Art. 12. Wnioski, oświadczenia i dokumenty wymagane w sprawach uregulowanych w ustawie, sporządzone w języku

    obcym, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski sporządzonym lub poświadczonym przez tłumacza przysięgłego

    lub przez konsula, chyba że umowa międzynarodowa, którą Rzeczpospolita Polska jest związana, stanowi inaczej.

    Art. 13. 1. Dane cudzoziemca, małoletniego, wnioskodawcy, osoby lub wstępnych wymagane na podstawie art. 20

    ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, art. 33 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, art. 40 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 oraz

    art. 56 ust. 1 obejmują:

    1) imię (imiona) i nazwisko;

    2) nazwisko rodowe;

    3) datę i miejsce urodzenia;

    4) imię i nazwisko ojca;

    2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692, z 2005 r. Nr 94, poz. 788, Nr 169, poz. 1417,

    Nr 250, poz. 2118 i Nr 264, poz. 2205, z 2006 r. Nr 38, poz. 268, Nr 208, poz. 1536 i Nr 217, poz. 1590, z 2007 r. Nr 120, poz. 818,

    Nr 121, poz. 831 i Nr 221, poz. 1650 oraz z 2008 r. Nr 190, poz. 1170 i Nr 216, poz. 1367.

    3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808, z 2007 r. Nr 180, poz. 1280

    i Nr 181, poz. 1287 oraz z 2008 r. Nr 216, poz. 1367.

    Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 161

    

    5) imię i nazwisko rodowe matki;

    6) płeć;

    7) obywatelstwo;

    8) stan cywilny;

    9) numer PESEL, jeżeli został nadany.

    2. Dane małżonka cudzoziemca lub małżonka wnioskodawcy wymagane na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 7, art. 33 ust. 1

    pkt 4 oraz art. 48 ust. 1 pkt 4 obejmują:

    1) imię (imiona) i nazwisko;

    2) obywatelstwo.

    Rozdział 2

    Nabycie obywatelstwa polskiego z mocy prawa

    Art. 14. Małoletni nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie, w przypadku gdy:

    1) co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim;

    2) urodził się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jego rodzice są nieznani, nie posiadają żadnego obywatelstwa lub

    ich obywatelstwo jest nieokreślone.

    Art. 15. Małoletni nabywa obywatelstwo polskie, gdy został znaleziony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jego

    rodzice są nieznani.

    Art. 16. Małoletni cudzoziemiec, przysposobiony przez osobę lub osoby posiadające obywatelstwo polskie, nabywa

    obywatelstwo polskie, jeżeli przysposobienie pełne nastąpiło przed ukończeniem przez niego 16 lat. W tym przypadku

    przyjmuje się, że małoletni cudzoziemiec nabył obywatelstwo polskie z dniem urodzenia.

    Art. 17. Do nabycia obywatelstwa polskiego przez repatriację stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r.

    o repatriacji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, z późn. zm.4)).

    Rozdział 3

    Nadanie obywatelstwa polskiego

    Art. 18. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może nadać cudzoziemcowi obywatelstwo polskie.

    Art. 19. 1. Nadanie obywatelstwa polskiego następuje na wniosek cudzoziemca.

    2. Nadanie obywatelstwa polskiego małoletniemu cudzoziemcowi następuje na wniosek jego przedstawicieli ustawowych.

    3. W przypadku braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi każdy z nich może zwrócić się o rozstrzygnięcie

    do sądu.

    Art. 20. 1. Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego zawiera:

    1) dane cudzoziemca;

    2) adres zamieszkania;

    3) informacje o rodzicach cudzoziemca i dalszych wstępnych, jeżeli posiadali obywatelstwo polskie;

    4) informacje o posiadaniu obywatelstwa polskiego w przeszłości, jego utracie oraz dacie nabycia obywatelstwa innego

    państwa;

    4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 94, poz. 788, z 2006 r. Nr 249, poz. 1828,

    z 2007 r. Nr 120, poz. 818 oraz z 2008 r. Nr 70, poz. 416 i Nr 216, poz. 1367.

    Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 161

    

    5) informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca, jego osiągnięciach zawodowych, działalności politycznej i społecznej;

    6) informację o znajomości przez cudzoziemca języka polskiego;

    7) dane małżonka cudzoziemca;

    8) informację, czy cudzoziemiec ubiegał się o nabycie obywatelstwa polskiego w przeszłości;

    9) uzasadnienie.

    2. Cudzoziemiec sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem umieszcza dodatkowo we wniosku:

    1) dane małoletniego;

    2) informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu zgody na nabycie obywatelstwa,

    o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 8.

    3. Wniosek przedstawiciela ustawowego o nadanie obywatelstwa polskiego małoletniemu cudzoziemcowi zawiera dane

    i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 3–6, 8 i 9 oraz ust. 2 pkt 2. We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko, adres

    zamieszkania przedstawiciela ustawowego.

    4. Do wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego dołącza się:

    1) dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5, 7 lub ust. 2;

    2) posiadane dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4;

    3) fotografie osób objętych wnioskiem.

    5. Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego składa się na formularzu, którego wzór określają przepisy wydane na

    podstawie art. 29 ust. 1.

    Art. 21. 1. Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego składa się, za pośrednictwem wojewody lub konsula, osobiście

    lub korespondencyjnie z podpisem urzędowo poświadczonym. Przepis art. 9 stosuje się odpowiednio.

    2. Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 20 ust. 1, 2 lub 3 lub nie dołączono do niego dokumentów,

    o których mowa w art. 20 ust. 4, organ przyjmujący wniosek wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 30 dni

    od dnia otrzymania wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

    3. Wojewoda i konsul przekazują Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem ministra właściwego do

    spraw wewnętrznych, wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie art. 20

    ust. 4 oraz własną opinią.

    4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, przed przekazaniem wniosku Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej,

    zwraca się do Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych

    organów, o udzielenie informacji, które mogą mieć istotne znaczenie w sprawie o nadanie obywatelstwa polskiego, i sporządza

    opinię dotyczącą wniosku.

    5. Organy, o których mowa w ust. 4, są obowiązane udzielić pisemnej informacji, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

    zapytania. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany

    do udzielenia informacji powiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

    Art. 22. 1. W przypadku gdy na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego

    wojewoda poweźmie wątpliwość, czy cudzoziemiec nie posiada obywatelstwa polskiego, wszczyna z urzędu postępowanie

    w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego.

    2. W przypadku gdy na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego konsul,

    minister właściwy do spraw wewnętrznych lub Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej poweźmie wątpliwość, czy cudzoziemiec

    nie posiada obywatelstwa polskiego, przekazuje wniosek do wojewody w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie

    potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego.

    3. W przypadku stwierdzenia w toku postępowania w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, że

    cudzoziemiec posiada obywatelstwo polskie, wojewoda wydaje decyzję o potwierdzeniu posiadania obywatelstwa polskiego,

    zaś wnioskowi o nadanie obywatelstwa polskiego nie nadaje się dalszego biegu.

    Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 161

    

    Art. 23. W przypadku gdy wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego cudzoziemcowi został złożony w czasie, gdy

    wobec tego cudzoziemca jest prowadzone postępowanie o uznanie za obywatela polskiego albo postępowanie o przywrócenie

    obywatelstwa polskiego, postępowanie o uznanie za obywatela polskiego albo postępowanie o przywrócenie obywatelstwa

    polskiego umarza się.

    Art. 24. 1. Wojewoda, konsul i minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazują wniosek o nadanie obywatelstwa

    polskiego bezpośrednio Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej w każdym przypadku, gdy Prezydent tak zadecyduje, bez

    względu na stadium postępowania.

    2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda i konsul informują ministra właściwego do spraw wewnętrznych

    o przekazaniu wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

    Art. 25. 1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie lub odmawia jego nadania w formie postanowienia.

    2. Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych kopię

    postanowienia, o którym mowa w ust. 1.

    Art. 26. Cudzoziemiec nabywa obywatelstwo polskie w dniu wydania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

    postanowienia o nadaniu obywatelstwa polskiego.

    Art. 27. 1. Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej sporządza akty nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienia

    o odmowie nadania obywatelstwa polskiego.

    2. Akt nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa polskiego, o których mowa

    w ust. 1, zawierają:

    1) informację o treści postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, datę jego wydania i numer;

    2) dane cudzoziemca, którego akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa

    polskiego dotyczy:

    a) imię (imiona) i nazwisko,

    b) datę i miejsce urodzenia,

    c) imię ojca i imię matki;

    3) oznaczenie organu sporządzającego akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa

    polskiego oraz datę sporządzenia aktu albo zawiadomienia.

    Art. 28. 1. Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej przekazuje, w celu doręczenia wnioskodawcy, akty nadania

    obywatelstwa polskiego i zawiadomienia o odmowie nadania obywatelstwa polskiego:

    1) ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych – jeżeli akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie

    nadania obywatelstwa polskiego dotyczy cudzoziemca, którego wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego został

    złożony za pośrednictwem konsula;

    2) wojewodzie, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego.

    2. Minister właściwy do spraw zagranicznych, za pośrednictwem konsula, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa

    polskiego, informuje niezwłocznie wnioskodawcę o nadaniu obywatelstwa polskiego albo o odmowie nadania obywatelstwa

    polskiego. Informacja może być przekazana przy pomocy urządzeń umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma

    na nośniku papierowym lub za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych.

    3. Minister właściwy do spraw zagranicznych, za pośrednictwem konsula, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa

    polskiego, doręcza wnioskodawcy akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa

    polskiego.

    4. Wojewoda, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego, doręcza wnioskodawcy akt nadania obywatelstwa

    polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa polskiego.

    5. Do doręczeń, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące

    doręczeń.

    Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 161

    

    Art. 29. 1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o nadanie

    obywatelstwa polskiego, wymogi dotyczące fotografii dołączanej do wniosku oraz wzory aktu nadania obywatelstwa polskiego

    i zawiadomienia o odmowie nadania obywatelstwa polskiego.

    2. Wzór formularza wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego uwzględnia dane i informacje, o których mowa w art. 20

    ust. 1–3.

    3. Wzór aktu nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienia o odmowie nadania obywatelstwa polskiego uwzględnia

    dane, o których mowa w art. 27 ust. 2.

    Rozdział 4

    Uznanie za obywatela polskiego

    Art. 30. 1. Za obywatela polskiego uznaje się:

    1) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 3 lat na podstawie

    zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub na podstawie

    prawa stałego pobytu, który posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł

    prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;

    2) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie

    zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego

    pobytu, który:

    a) pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim lub

    b) nie posiada żadnego obywatelstwa;

    3) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie

    zezwolenia na osiedlenie się, które uzyskał w związku z posiadaniem statusu uchodźcy nadanego w Rzeczypospolitej

    Polskiej;

    4) małoletniego cudzoziemca, którego jedno z rodziców jest obywatelem polskim, przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej

    Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

    Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, a drugie z rodziców nieposiadające obywatelstwa polskiego wyraziło

    zgodę na to uznanie;

    5) małoletniego cudzoziemca, którego co najmniej jednemu z rodziców zostało przywrócone obywatelstwo polskie, jeżeli

    małoletni przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na

    pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, a drugie z rodziców nieposiadające

    obywatelstwa polskiego wyraziło zgodę na to uznanie;

    6) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie i legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 10 lat,

    który spełnia łącznie następujące warunki:

    a) posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub

    prawo stałego pobytu,

    b) posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu

    mieszkalnego;

    7) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie

    zezwolenia na osiedlenie się, które uzyskał w związku z polskim pochodzeniem.

    2. Cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego, z wyłączeniem cudzoziemca, o którym mowa

    w ust. 1 pkt 4 i 5, jest obowiązany posiadać znajomość języka polskiego potwierdzoną urzędowym poświadczeniem, o którym

    mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999, z późn. zm.5)), świadectwem

    ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwem ukończenia szkoły za granicą z wykładowym

    językiem polskim.

    5) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 29, poz. 358, z 2002 r. Nr 144, poz. 1204, z 2003 r. Nr 73,

    poz. 661, z 2004 r. Nr 92, poz. 878, z 2005 r. Nr 17, poz. 141, Nr 164, poz. 1365 i Nr 186, poz. 1567 oraz z 2008 r. Nr 157, poz. 976.

    Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 161

    

    3. Do ustalenia, czy cudzoziemiec przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się odpowiednio

    przepis art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn.

    zm.6)).

    Art. 31. Cudzoziemcowi odmawia się uznania za obywatela polskiego, w przypadku gdy:

    1) nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 30;

    2) nabycie przez niego obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo

    ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

    Art. 32. 1. Uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego następuje na jego wniosek, a w przypadku małoletniego

    cudzoziemca – na wniosek jego przedstawicieli ustawowych.

    2. W przypadku braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi każdy z nich może zwrócić się o rozstrzygnięcie

    do sądu.

    Art. 33. 1. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego zawiera:

    1) dane cudzoziemca;

    2) adres zamieszkania;

    3) informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej, zajmowanym przez niego lokalu, jego

    osiągnięciach zawodowych, działalności politycznej i społecznej;

    4) dane małżonka cudzoziemca;

    5) informację, czy cudzoziemiec ubiegał się o nabycie obywatelstwa polskiego w przeszłości oraz czy posiadał obywatelstwo

    polskie;

    6) uzasadnienie.

    2. Cudzoziemiec sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem umieszcza dodatkowo we wniosku:

    1) dane małoletniego;

    2) informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu zgody na nabycie obywatelstwa,

    o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 lub art. 8.

    3. Wniosek przedstawiciela ustawowego o uznanie za obywatela polskiego małoletniego cudzoziemca zawiera dane

    i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 6 oraz ust. 2 pkt 2. We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko, adres

    zamieszkania przedstawiciela ustawowego.

    4. Do wniosku o uznanie za obywatela polskiego dołącza się:

    1) dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 lub ust. 2;

    2) posiadane dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5;

    3) urzędowe poświadczenie, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, świadectwo

    ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwo ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem

    polskim, w przypadku gdy jest wymagane;

    4) fotografie osób objętych wnioskiem.

    5. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się na formularzu, którego wzór określają przepisy wydane na

    podstawie art. 37 ust. 1.

    Art. 34. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się do wojewody.

    6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818 i Nr 165, poz. 1170, z 2008 r.

    Nr 70, poz. 416, Nr 180, poz. 1112, Nr 216, poz. 1367, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1570 oraz z 2009 r. Nr 6, poz. 33 i Nr 31,

    poz. 206.

    Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 161

    

    Art. 35. 1. W przypadku gdy wniosek o uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego został złożony w czasie, gdy

    wobec tego cudzoziemca jest prowadzone postępowanie o nadanie obywatelstwa polskiego, postępowanie w sprawie

    o uznanie za obywatela polskiego umarza się.

    2. W przypadku gdy wniosek o uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego został złożony w czasie, gdy wobec tego

    cudzoziemca jest prowadzone postępowanie o przywrócenie obywatelstwa polskiego, postępowanie o uznanie za obywatela

    polskiego zawiesza się do czasu zakończenia postępowania o przywrócenie obywatelstwa polskiego.

    Art. 36. 1. Decyzję w sprawie uznania cudzoziemca za obywatela polskiego wydaje wojewoda właściwy ze względu na

    miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie dotyczy.

    2. Wojewoda przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, zwraca się do komendanta wojewódzkiego Policji,

    dyrektora delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych organów, o udzielenie informacji,

    czy nabycie przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa

    państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

    3. Do udzielania informacji, o których mowa w ust. 2, stosuje się przepis art. 21 ust. 5, z tym że o przedłużeniu terminu

    organ obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wojewodę.

    Art. 37. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku

    o uznanie za obywatela polskiego oraz wymogi dotyczące fotografii dołączanej do wniosku.

    2. Wzór formularza wniosku o uznanie za obywatela polskiego uwzględnia dane i informacje, o których mowa w art. 33

    ust. 1–3.

    Rozdział 5

    Przywrócenie obywatelstwa polskiego

    Art. 38. 1. Cudzoziemcowi, który utracił obywatelstwo polskie przed dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie:

    1) art. 11 lub 13 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 7, poz. 44, z późn. zm.7)),

    2) art. 11 lub 12 ustawy z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4, poz. 25),

    3) art. 13, 14 lub 15 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z późn.

    zm.8))

    – przywraca się obywatelstwo polskie, na jego wniosek.

    2. Nie przywraca się obywatelstwa polskiego cudzoziemcowi, który:

    1) dobrowolnie wstąpił w okresie od 1 września 1939 r. do 8 maja 1945 r. do służby w wojskach Państw Osi lub ich sojuszników;

    2) przyjął w okresie od 1 września 1939 r. do 8 maja 1945 r. urząd publiczny w służbie Państw Osi lub ich sojuszników;

    3) działał na szkodę Polski, a zwłaszcza jej niepodległości i suwerenności, lub uczestniczył w łamaniu praw człowieka.

    3. Nie przywraca się obywatelstwa polskiego cudzoziemcowi, jeżeli stanowi to zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

    państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

    Art. 39. 1. Obywatelstwo polskie przywraca minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze decyzji.

    2. Nabycie obywatelstwa polskiego następuje w dniu, w którym decyzja o przywróceniu obywatelstwa polskiego stała

    się ostateczna.

    7) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1932 r. Nr 109, poz. 896, z 1934 r. Nr 110, poz. 976, z 1938 r. Nr 81,

    poz. 548 oraz z 1946 r. Nr 15, poz. 106.

    8) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 42, poz. 475, z 2003 r. Nr 128, poz. 1175,

    z 2005 r. Nr 94, poz. 788, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 144, poz. 1043 oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818.

    Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 161

    

    Art. 40. 1. Cudzoziemiec, o którym mowa w art. 38 ust. 1, składa wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego,

    który zawiera:

    1) dane cudzoziemca;

    2) adres zamieszkania;

    3) oświadczenie o posiadaniu w przeszłości obywatelstwa polskiego oraz informacje o okolicznościach jego utraty;

    4) adres ostatniego miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed utratą obywatelstwa polskiego;

    5) życiorys.

    2. Do wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego dołącza się:

    1) dokumenty potwierdzające tożsamość i obywatelstwo;

    2) dokumenty potwierdzające zmianę imienia i nazwiska, jeżeli takie nastąpiły;

    3) posiadane dokumenty potwierdzające utratę obywatelstwa polskiego;

    4) fotografię osoby objętej wnioskiem.

    3. Wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego składa się na formularzu, którego wzór określają przepisy wydane

    na podstawie art. 45 ust. 1.

    Art. 41. 1. W przypadku gdy wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego został złożony w czasie, gdy wobec

    cudzoziemca objętego wnioskiem prowadzone jest postępowanie o nadanie obywatelstwa polskiego, postępowanie o przywrócenie

    obywatelstwa polskiego umarza się.

    2. W przypadku gdy wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego został złożony w czasie, gdy wobec cudzoziemca

    objętego wnioskiem prowadzone jest postępowanie o uznanie za obywatela polskiego, postępowanie o uznanie za obywatela

    polskiego zawiesza się do czasu zakończenia postępowania o przywrócenie obywatelstwa polskiego.

    Art. 42. 1. Wniosek o przywrócenie obywatelstwa polskiego składa się do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

    Cudzoziemiec zamieszkujący poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej składa wniosek o przywrócenie obywatelstwa

    polskiego za pośrednictwem konsula właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania.

    2. Konsul przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wniosek o przywrócenie obywatelstwa

    polskiego wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie art. 40 ust. 2 oraz posiadane informacje i dokumenty istotne

    w sprawie.

    Art. 43. 1. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych zwraca

    się do Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych organów,

    o udzielenie informacji, czy przywrócenie obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa

    państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz czy cudzoziemiec, który złożył wniosek

    o przywrócenie obywatelstwa polskiego, nie działał na szkodę Polski, a zwłaszcza jej niepodległości i suwerenności, lub

    uczestniczył w łamaniu praw człowieka.

    2. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych może zwrócić się

    do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji

    o treści posiadanych dokumentów dotyczących osoby ubiegającej się o przywrócenie obywatelstwa polskiego oraz

    o ich udostępnienie.

    3. Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane udzielić pisemnej informacji, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

    zapytania. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ

    obowiązany do udzielenia informacji powiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

    Art. 44. 1. W przypadku gdy na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego

    minister właściwy do spraw wewnętrznych lub konsul poweźmie wątpliwość, czy cudzoziemiec nie posiada obywatelstwa

    polskiego, przekazuje wniosek do wojewody w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie potwierdzenia posiadania

    obywatelstwa polskiego.

    Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 161

    

    2. W przypadku stwierdzenia w toku postępowania w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, że

    cudzoziemiec posiada obywatelstwo polskie, wojewoda wydaje decyzję o potwierdzeniu posiadania obywatelstwa polskiego,

    zaś wnioskowi o przywrócenie obywatelstwa polskiego nie nadaje się dalszego biegu.

    Art. 45. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych

    określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego oraz wymogi

    dotyczące fotografii dołączanej do wniosku.

    2. Wzór formularza wniosku uwzględnia dane i informacje, o których mowa w art. 40 ust. 1.

    Rozdział 6

    Utrata obywatelstwa polskiego

    Art. 46. Obywatel polski, który zrzeka się obywatelstwa polskiego, traci obywatelstwo polskie po uzyskaniu zgody

    Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

    Art. 47. 1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może wyrazić obywatelowi polskiemu, na jego wniosek, zgodę na zrzeczenie

    się obywatelstwa polskiego.

    2. Wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego przez małoletniego pozostającego pod wyłączną władzą

    rodzicielską osoby lub osób nieposiadających obywatelstwa polskiego następuje na wniosek jego przedstawicieli ustawowych.

    3. W przypadku braku porozumienia między przedstawicielami ustawowymi każdy z nich może zwrócić się o rozstrzygnięcie

    do sądu.

    Art. 48. 1. Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego zawiera:

    1) oświadczenie wnioskodawcy o zrzeczeniu się obywatelstwa polskiego;

    2) dane wnioskodawcy;

    3) adres zamieszkania;

    4) dane małżonka wnioskodawcy;

    5) informację o ostatnim miejscu zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wnioskodawca zamieszkuje

    poza tym terytorium.

    2. Obywatel polski sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim umieszcza dodatkowo we wniosku:

    1) dane małoletniego;

    2) informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu zgody na utratę obywatelstwa polskiego,

    o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 lub art. 8.

    3. Wniosek przedstawiciela ustawowego o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego przez małoletniego

    zawiera dane i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 2 i 5 oraz ust. 2 pkt 2. We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko,

    adres zamieszkania przedstawiciela ustawowego.

    4. Do wniosku dołącza się:

    1) dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4 lub ust. 2;

    2) posiadane dokumenty potwierdzające, że wnioskodawca jest obywatelem polskim;

    3) dokument potwierdzający posiadanie obywatelstwa innego państwa lub przyrzeczenie jego nadania;

    4) fotografie osób objętych wnioskiem.

    5. Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego składa się na formularzu, którego wzór określają

    przepisy wydane na podstawie art. 54 ust. 1.

    Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 161

    

    Art. 49. 1. Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego składa się osobiście lub korespondencyjnie

    z podpisem urzędowo poświadczonym, za pośrednictwem wojewody lub konsula. Przepis art. 9 stosuje się odpowiednio.

    2. Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 48 ust. 1, 2 lub 3 lub nie dołączono do niego dokumentów,

    o których mowa w art. 48 ust. 4, organ przyjmujący wniosek wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 30 dni

    od dnia otrzymania wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

    3. Wojewoda i konsul przekazują niezwłocznie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem ministra

    właściwego do spraw wewnętrznych, wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego wraz z dokumentami

    wymaganymi na podstawie art. 48 ust. 4.

    4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, przed przekazaniem wniosku Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej,

    zwraca się do Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych

    organów, o udzielenie informacji, które mogą mieć istotne znaczenie w sprawie o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

    polskiego, i sporządza opinię dotyczącą wniosku.

    5. Do udzielania informacji, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepis art. 21 ust. 5.

    Art. 50. 1. Wojewoda, konsul i minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazują wniosek o wyrażenie zgody na

    zrzeczenie się obywatelstwa polskiego bezpośrednio Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej w każdym przypadku, gdy

    Prezydent tak zadecyduje, bez względu na stadium postępowania.

    2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda i konsul informują ministra właściwego do spraw wewnętrznych

    o przekazaniu wniosku o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

    Art. 51. 1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wyraża zgodę na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego lub odmawia

    jej wyrażenia w formie postanowienia.

    2. Utrata obywatelstwa polskiego następuje po upływie 30 dni od dnia wydania postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej

    Polskiej.

    3. Utrata obywatelstwa polskiego może nastąpić w terminie krótszym niż określony w ust. 2, wskazanym w postanowieniu

    Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

    4. Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych kopię postanowienia,

    o którym mowa w ust. 1.

    Art. 52. 1. Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej sporządza zawiadomienia o treści postanowień w sprawach

    o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

    2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

    1) informację o treści postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, datę jego wydania i numer;

    2) dane osoby, której zawiadomienie dotyczy:

    a) imię (imiona) i nazwisko,

    b) datę i miejsce urodzenia,

    c) imię ojca i imię matki;

    3) oznaczenie organu sporządzającego zawiadomienie oraz datę jego sporządzenia.

    Art. 53. Do doręczenia zawiadomień o treści postanowień w sprawach o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

    polskiego stosuje się przepisy art. 28.

    Art. 54. 1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o wyrażenie

    zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego, wymogi dotyczące fotografii dołączanej do wniosku oraz wzór zawiadomienia

    o treści postanowienia w sprawie wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

    Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 161

    

    2. Wzór formularza wniosku o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego uwzględnia dane i informacje,

    o których mowa w art. 48 ust. 1–3.

    3. Wzór zawiadomienia o treści postanowienia w sprawie o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego

    uwzględnia dane i informacje, o których mowa w art. 52 ust. 2.

    Rozdział 7

    Potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego

    Art. 55. 1. Decyzję w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty wydaje na wniosek

    osoby, której postępowanie dotyczy, lub podmiotu, który wykaże interes prawny lub ciążący na nim obowiązek uzyskania

    decyzji, wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

    Polskiej osoby, której postępowanie dotyczy, a w przypadku braku tej podstawy – wojewoda mazowiecki.

    2. Postępowanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, może być wszczęte także z urzędu.

    Art. 56. 1. Wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego zawiera dane osoby, której potwierdzenie

    dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje o istotnych okolicznościach niezbędnych do ustalenia

    stanu faktycznego i prawnego.

    2. Osoba i podmiot występujący z wnioskiem o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego są obowiązani

    dołączyć dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, chyba że uzyskanie tych dokumentów

    napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody.

    Art. 57. 1. Wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego składa się do wojewody. Osoba zamieszkująca

    poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może złożyć wniosek o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa

    polskiego za pośrednictwem konsula właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania.

    2. Konsul niezwłocznie przekazuje wojewodzie wniosek wraz z załączonymi dokumentami oraz posiadane dokumenty

    i informacje o osobie, której postępowanie dotyczy.

    Art. 58. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zagranicznych

    określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o potwierdzenie posiadania lub utraty obywatelstwa polskiego,

    uwzględniając dane osoby, której potwierdzenie dotyczy, i jej wstępnych do drugiego stopnia oraz informacje o istotnych

    okolicznościach niezbędnych do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego.

    Rozdział 8

    Rejestry

    Art. 59. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych tworzy i prowadzi w systemie teleinformatycznym centralny

    rejestr danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego, zwany dalej „rejestrem centralnym”.

    2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych jest administratorem danych przetwarzanych w rejestrze centralnym

    w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn.

    zm.9)).

    3. Rejestr centralny obejmuje dane z rejestrów prowadzonych w sprawach:

    1) nadania obywatelstwa polskiego;

    2) uznania za obywatela polskiego;

    3) przywrócenia obywatelstwa polskiego;

    4) wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego;

    5) wyboru dla małoletniego obywatelstwa innego państwa.

    4. Rejestr centralny obejmuje również dane zawarte w dokumentach, o których mowa w art. 25 ust. 2 i art. 51 ust. 4.

    9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 25, poz. 219

    i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 oraz z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238.

    Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 161

    

    Art. 60. 1. Rejestry, o których mowa w art. 59 ust. 3 pkt 1 i 4, prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych,

    wojewoda i konsul, każdy w zakresie swojej właściwości.

    2. Rejestr, o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 2, prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych i wojewoda, każdy

    w zakresie swojej właściwości.

    3. Rejestr, o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 3, prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych i konsul, każdy

    w zakresie swojej właściwości.

    4. Rejestr, o którym mowa w art. 59 ust. 3 pkt 5, prowadzi wojewoda i konsul.

    5. Wojewoda i konsul przekazują do rejestru centralnego dane zawarte w prowadzonych przez siebie rejestrach niezwłocznie

    po ich umieszczeniu we właściwym rejestrze.

    Art. 61. W rejestrach, o których mowa w art. 59 ust. 3, gromadzi się i przechowuje:

    1) informacje o wnioskach i wydanych rozstrzygnięciach w sprawach nadania obywatelstwa polskiego, uznania za obywatela

    polskiego, przywrócenia obywatelstwa polskiego i wyrażenia zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego oraz

    o złożonych oświadczeniach o wyborze dla małoletniego obywatelstwa innego państwa;

    2) dane dotyczące osób, które nabyły lub utraciły obywatelstwo polskie, określające:

    a) imię (imiona) i nazwisko,

    b) nazwisko rodowe,

    c) datę i miejsce urodzenia,

    d) imię i nazwisko ojca,

    e) imię i nazwisko rodowe matki,

    f) płeć,

    g) obywatelstwo,

    h) datę nabycia lub utraty obywatelstwa polskiego,

    i) numer PESEL, jeżeli został nadany.

    Art. 62. 1. Dane lub informacje przechowywane w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa w art. 59 ust. 3,

    podlegają ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

    2. Dane lub informacje przechowywane w rejestrach udostępnia się:

    1) organom administracji publicznej,

    2) Policji,

    3) Straży Granicznej,

    4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

    5) Agencji Wywiadu,

    6) sądom,

    7) prokuraturze,

    8) Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

    – w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.

    3. Dane lub informacje przechowywane w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa w art. 59 ust. 3, są udostępniane

    na pisemny wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 2.

    Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 161

    

    4. Dane lub informacje przechowywane w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa w art. 59 ust. 3, można

    udostępniać, bez konieczności składania pisemnego wniosku, o którym mowa w ust. 3, za pomocą urządzeń do teletransmisji

    danych, podmiotom, o których mowa w ust. 2, które spełniają łącznie warunki:

    1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w rejestrze, kto, kiedy i w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;

    2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich

    uzyskania.

    5. Dane lub informacje zawarte w rejestrze centralnym i rejestrach, o których mowa w art. 59 ust. 3, mogą być udostępniane

    organom lub instytucjom innych państw, gdy zezwala na to umowa międzynarodowa, którą Rzeczpospolita Polska

    jest związana.

    Rozdział 9

    Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy szczególne, przejściowe i końcowe

    Art. 63. W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139,

    poz. 993, z późn. zm.10)) w art. 14 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

    „4. Zgłoszenia zmian w obywatelstwie dokonuje właściwy wojewoda i minister właściwy do spraw wewnętrznych.

    Dane o nabyciu lub utracie obywatelstwa polskiego wojewoda lub minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazuje

    niezwłocznie do organu gminy właściwego ze względu na miejsce pobytu stałego osoby, której zmiana dotyczy.”.

    Art. 64. W ustawie z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 215,

    poz. 1823, z późn. zm.11)) w art. 25:

    a) pkt 1 otrzymuje brzmienie:

    „1) sporządza protokół z przyjęcia oświadczenia o wyrażeniu zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ustawy

    z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161);”;

    b) pkt 3 otrzymuje brzmienie:

    „3) przyjmuje od osób zamieszkałych w okręgu konsularnym wnioski o:

    a) nadanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej obywatelstwa polskiego,

    b) przywrócenie obywatelstwa polskiego,

    c) wyrażenie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.”.

    Art. 65. 1. Uznaje się za nieważne i tym samym niewywołujące skutków prawnych od chwili ich wydania:

    1) uchwałę Rady Ministrów z dnia 26 września 1946 r. o pozbawieniu obywatelstwa polskiego generała Władysława Andersa;

    2) uchwałę Rady Ministrów z dnia 26 września 1946 r. o pozbawieniu obywatelstwa polskiego generałów i oficerów wstępujących

    do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia;

    3) uchwałę Rady Ministrów z dnia 21 listopada 1947 r. o pozbawieniu Stanisława Mikołajczyka obywatelstwa polskiego;

    4) uchwałę Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1949 r. w sprawie pozbawienia Stanisława Bańczyka, Tomasza Kołakowskiego

    i Stanisława Wójcika obywatelstwa polskiego.

    2. W razie uzasadnionych wątpliwości co do posiadania obywatelstwa polskiego przez osobę, której dotyczyła uchwała,

    o której mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2, lub przez zstępnego takiej osoby organ uprawniony do wydania dowodu osobistego lub

    paszportu występuje do właściwego wojewody w celu przeprowadzenia postępowania w sprawie potwierdzenia posiadania

    obywatelstwa polskiego. Decyzję w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego wojewoda wydaje w terminie

    30 dni.

    10) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1043, z 2007 r. Nr 21, poz. 125,

    z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 171, poz. 1056, Nr 195, poz. 1198 i Nr 220, poz. 1414 oraz z 2009 r. Nr 22, poz. 120 i Nr 39, poz. 306.

    11) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 173, poz. 1808, z 2007 r. Nr 180, poz. 1280

    i Nr 181, poz. 1287 oraz z 2008 r. Nr 216, poz. 1367.

    Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 161

    

    Art. 66. Postępowania wszczęte na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 69, i niezakończone przed dniem

    wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

    Art. 67. Centralny rejestr danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego prowadzony na podstawie art. 18e ust. 1

    ustawy, o której mowa w art. 69, staje się centralnym rejestrem danych o nabyciu i utracie obywatelstwa polskiego prowadzonym

    na podstawie art. 59 ust. 1 niniejszej ustawy.

    Art. 68. W razie złożenia wniosku o przywrócenie obywatelstwa polskiego przez osobę, wobec której jest prowadzone

    postępowanie o nadanie obywatelstwa polskiego lub postępowanie o uznanie za obywatela polskiego na podstawie przepisów

    ustawy, o której mowa w art. 69, postępowanie o przywrócenie obywatelstwa polskiego umarza się.

    Art. 69. Traci moc ustawa z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353, z 2001 r.

    Nr 42, poz. 475, z 2003 r. Nr 128, poz. 1175, z 2005 r. Nr 94, poz. 788, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 144, poz. 1043

    oraz z 2007 r. Nr 120, poz. 818).

    Art. 70. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem rozdziału 5 i art. 65, które

    wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

    Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: B. Komorowski

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: