close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • REPATRIACJA

  •  

    Zasady repatriacji dla osób, które mogą potwierdzić swoje polskie pochodzenie określa ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. O repatriacji ( Dz. U. z 2004 r., nr 53, poz. 532 z późn. zm.). Wiza wjazdowa w celu repatriacji może być wydana osobie polskiego pochodzenia, która przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. do dnia 1 stycznia 2001 r. zamieszkiwała na terytorium obecnej Republiki Armenia, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Gruzja, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Tadżykistanu, Republiki Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo w azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej.


    Zgodnie z tymi zasadami za repatrianta może być uznana wyłącznie osoba, która deklaruje, że co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków, albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, oraz jeżeli wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.


    W procesie repatriacji podstawowe znaczenie mają dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie kandydata na repatrianta. Powinny być one wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR i dotyczyć wnioskodawcy, jego rodziców, dziadków lub pradziadków. W szczególności mogą to być : dokumenty potwierdzające tożsamość, akty stanu cywilnego (akt urodzenia, zawarcia małżeństwa, zgonu) lub ich poświadczone odpisy, metryki chrztu poświadczające związek z polskością, inne rodzinne lub rodowe dokumenty, dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim zawierające wpis informujący  o narodowości polskiej, dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, represji, prześladowania osoby ze względu na jej polskie pochodzenie, o rehabilitacji zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej, dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

     

    Ze wszystkich dokumentów, którymi dysponuje wnioskodawca, należy sporządzić ich odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem przez notariusza oraz tłumaczenia dokonane przez tłumacza przysięgłego ( nie należy przysyłać tylko odpisów dokumentów lub tylko kserokopii ich tłumaczeń). Zgodnie z obowiązującymi zasadami procedury repatriacyjnej dokumenty te nie mogą być wydane powtórnie przez władze Federacji Rosyjskiej. Potwierdzeniem polskiego pochodzenia mogą być wyłącznie dokumenty dotyczące wnioskodawcy lub jego przodków wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne oraz organy byłego ZSRR do dnia 31 grudnia 1991 roku.

     

    Należy podkreślić, że uznanie polskiego pochodzenia związane jest nie tylko z posiadaniem dokumentów potwierdzających pochodzenie rodziców, dziadków i pradziadków. Zależy ono również od potwierdzenia związków z polskością kultywowanych w rodzinie, znajomości języka polskiego, wiedzy o Polsce, jej kulturze i stanie współczesnym. Rozmowa z konsulem służy również przedstawieniu uzasadnienia zamiaru osiedlenia się w Polsce.

     

    Wizę wjazdową w celu repatriacji do Polski wydaje się po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego posiadanie lub zapewnienie lokalu mieszkalnego oraz źródeł utrzymania w RP. Osoba wjeżdżająca do Polski w ramach repatriacji nabywa obywatelstwo polskie z chwilą przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

     

    Osoba ubiegająca się o repatriację otrzymuje blankiety wniosków repatriacyjnych oraz informację dotyczącą kolejnych etapów procedury repatriacyjnej.

     

    Wykaz niezbędnych dokumentów w celu wydania wizy repatriacyjnej :

                 1) wniosek o wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji (do pobrania na stronie: www.moskwa.msz.gov.pl),

    2) dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie,

    3) dokumenty potwierdzające warunki do osiedlenia się w Polsce,

    4) zaświadczenie o braku zadłużenia z tytułu zobowiązań podatkowych,

    5) zaświadczenie o niekaralności,

    6) inne dokumenty wskazane przez konsula.

     

    Wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji możliwe jest dopiero po przedstawieniu przez kandydata na repatrianta tzw. warunków do osiedlenia się w Polsce (zaproszenia), tj. gwarancji zawierających zapewnienie otrzymania mieszkania i posiadania źródła utrzymania w Polsce oraz ewentualnie deklaracji pomocy organizacyjnej lub finansowej przez okres pierwszych 12 miesięcy pobytu w Polsce. Zaproszenie takie może być wystosowane przez gminę (lokalny organ władzy samorządowej), bądź przez najbliższą rodzinę kandydata na repatrianta (małżonek, rodzice, rodzeństwo lub dzieci wnioskodawcy).

     

    Wiza wjazdowa w celu repatriacji nie może być wydana osobie, która:

                 1) nie posiada polskiego pochodzenia (nie spełnia w całości przepisów art. 5 ustawy o repatriacji),

    2) utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r.,

    3) repatriowała się z terytorium Polski na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944 - 1957 z republikami byłego ZSRR,

    4) w czasie pobytu poza granicami Polski działała na szkodę podstawowych interesów Polski,

    5) uczestniczyła lub uczestniczy w łamaniu praw człowieka.

     

    Pomoc dla repatriantów

     

    Osobie, której wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy krajowej w celu repatriacji, a także członkom jej najbliższej rodziny, konsul może zapewnić pokrycie kosztów uczestnictwa w kursie nauki języka polskiego.

    Repatriantowi i przybyłym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej rodziny repatrianta może być udzielona pomoc przez zapewnienie uczestnictwa w bezpłatnych kursach języka polskiego o adaptacji w społeczeństwie polskim.

    Repatriantowi oraz przybywającym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej rodziny repatrianta, pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym, udziela się jednorazowo pomocy ze środków budżetu państwa na:

    - pokrycie kosztów przejazdu od najbliższej jego miejscu zamieszkania za granicą stacji kolejowej do miejsca osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej, w wysokości ceny biletu kolejowego drugiej klasy oraz równowartości ceny jednego biletu kolejowego drugiej klasy na pokrycie kosztów przewozu mienia;

    - zagospodarowanie i bieżące utrzymanie;

    - pokrycie kosztów związanych z podjęciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nauki przez małoletniego, podlegającego obowiązkowi szkolnemu.

    Szczegółowe uregulowania o formach i trybie udzielenia pomocy dla repatriantów określają przepisy rozdziału 4 ustawy o repatriacji.

     

    WAŻNE

    Uprzejmie prosimy zapoznać się z poniższą informacją

     

    Wszelkie regulacje, związane z przyjęciem przez obywatela rosyjskiego obywatelstwa obcego określa Ustawa Federalna z dnia 31.05.2002 roku nr 62-FZ „O obywatelstwie Federacji Rosyjskiej”.

     

    Dwa obywatelstwa

    Zgodnie z p. 6 powyższej ustawy, jeśli inaczej nie stanowi umowa międzynarodowa Federacji Rosyjskiej lub ustawa federalna, obywatel Federacji Rosyjskiej, stale zamieszkujący poza granicami Federacji Rosyjskiej (za wyjątkiem obywateli Federacji Rosyjskiej, stale zamieszkującymi  poza granicami Federacji Rosyjskiej), posiadający również inne obywatelstwo lub inny ważny dokument, potwierdzający jego prawo do stałego pobytu w państwie obcy (dalej również – dokument stałego pobytu w państwie obcym), obowiązany jest złożyć pisemne powiadomienie o posiadaniu innego obywatelstwa lub dokumentu stałego pobytu w państwie obcym do terenowego organu federalnej władzy wykonawczej w zakresie kontroli i nadzoru migracji (zarząd do spraw migracji UMSW na dany obwód), о miejscu zamieszkania danego obywatela w granicach Federacji Rosyjskiej (w przypadku braku takiego – w miejscu jego pobytu w granicach Federacji Rosyjskiej, а w przypadku braku miejsca zamieszkania i pobytu w granicach Federacji Rosyjskiej – w miejscu jego faktycznego pobytu w Federacji Rosyjskiej) w ciągu  sześćdziesięciu dni od dnia nabycia przez danego obywatela innego obywatelstwa lub otrzymania dokumentu stałego pobytu w państwie obcym.

    Obywatel, który nie złożył powiadomienia w oznaczonym terminie w związku z pobytem poza granicami Federacji Rosyjskiej, obowiązany jest złożyć takie powiadomienie najpóźniej trzydzieści dni od dnia wjazdu do Federacji Rosyjskiej. Takie same zasady dotyczą nieletnich obywateli.

    Złożenie powiadomienia o posiadaniu innego obywatelstwa lub dokumentu stałego pobytu w państwie obcym przez obywatela Federacji Rosyjskiej lub pełnomocnika obywatela Federacji Rosyjskiej następuje osobiście lub przez jego pełnomocnika albo w ustalonym trybie przesyłką pocztową za pośrednictwem placówki federalnej łączności pocztowej (Poczta Rosji) za okazaniem przez osobę, składającą dane powiadomienie paszportu obywatela Federacji Rosyjskiej lub innego dokumentu, stwierdzającego jego tożsamość na terytorium Federacji Rosyjskiej ( w tym dokumentu, stwierdzającego tożsamość obywatela obcego na terytorium Federacji Rosyjskiej i uznawanego za taki przez Federację Rosyjską, jeśli wspomniane powiadomienie składa obywatel obcy, będący pełnomocnikiem obywatela Federacji Rosyjskiej.

    W powiadomieniu podaje się następujące informacje o obywatelu Federacji Rosyjskiej, którego ono dotyczy:

    а) nazwisko, imię, imię ojca;

    b) data i miejsce urodzenia;

    c) miejsce zamieszkania (w przypadku braku takiego – miejsce pobytu, w przypadku braku miejsca zamieszkania i miejsca pobytu – miejsce faktycznego przebywania);

    d) seria i numer paszportu obywatela Federacji Rosyjskiej lub innego dokumentu tożsamości danego obywatela na terytorium Federacji Rosyjskiej;

    e) nazwa posiadanego innego obywatelstwa, seria, numer i data wydania paszportu państwa obcego lub innego dokumentu, stwierdzającego posiadanie przez danego obywatela innego obywatelstwa, i (lub) nazwa, seria, numer i data wydania danemu obywatelowi dokumentu stałego pobytu w państwie obcym;

    f) data i podstawa nabycia innego obywatelstwa lub otrzymania dokumentu stałego pobytu w państwie obcym;

    g) informacje o przedłużeniu terminu ważności dokumentu stałego pobytu w państwie obcym lub otrzymania nowego odpowiedniego dokumentu;

    h) informacje o wniosku do właściwego organu państwa obcego o zrzeczeniu się danej osoby obywatelstwa danego państwa obcego lub o zrzeczeniu się posiadanego przez tę osobę dokumentu stałego pobytu w państwie obcym (w przypadku złożenia takiego wniosku).

    Do powiadomienia, wskazanego w części piątej niniejszego artykułu załącza się kopię posiadanego przez obywatela Federacji Rosyjskiej, którego dotyczy dane powiadomienie, paszportu państwa obcego lub innego dokumentu, potwierdzającego posiadanie innego obywatelstwa i / lub dokumentu stałego pobytu w państwie obcym, jak też kopię paszportu obywatela Federacji Rosyjskiej lub innego dokumentu, potwierdzającego tożsamość danego obywatela na terytorium Federacji Rosyjskiej. W przypadku, jeśli powiadomienie składa pełnomocnik wskazanego obywatela, również załącza się kopię paszportu obywatela Federacji Rosyjskiej pełnomocnika (jeśli pełnomocnik jest obywatelem Federacji rosyjskiej) lub kopię dokumentu tożsamości obywatela obcego na terytorium Federacji Rosyjskiej i uznawanego za taki przez Federację Rosyjską (jeśli pełnomocnik jest obywatelem obcym).

    W przypadku złożenia powiadomienia, wskazanego w ustępie pierwszym niniejszego artykułu, przez pełnomocnika osoby, wskazanej w części trzeciej lub czwartej niniejszego artykułu, do powiadomienia załącza się również kopię pełnomocnictwa, poświadczoną zgodnie z ustawodawstwem Federacji Rosyjskiej o notariacie, oraz kopię paszportu obywatela Federacji Rosyjskiej pełnomocnika (jeśli pełnomocnik jest obywatelem Federacji Rosyjskiej) lub kopię innego dokumentu tożsamości obywatela obcego na terytorium Federacji Rosyjskiej i uznawanego na taki przez Federację Rosyjską (jeśli pełnomocnik jest obywatelem obcym).

    Druki powiadomień wydawane są na poczcie.

    Przepisy artykułu 6 UF stosuje się wobec obywateli Federacji Rosyjskiej, którzy posiadają (nabyli) obywatelstwo jednego lub więcej państwa obcego lub otrzymali jeden lub więcej dokument stałego pobytu w państwie obcym. W przypadku nabycia przez obywatela Federacji Rosyjskiej każdego innego obywatelstwa lub otrzymania przezeń każdego nowego dokumentu stałego pobytu w państwie obcym dany obywatel lub jego pełnomocnik obowiązany jest złożyć o tym powiadomienie zgodnie z przepisami, zawartymi w niniejszym artykule.

     

    Zrzeczenie się obywatelstwa.

     

    Art. 19, 20 UF

     

    Artykuł 19.

    1. Zrzeczenie się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej przez osobę, zamieszkującą na terytorium Federacji Rosyjskiej, następuje na podstawie dobrowolnego oświadczenia woli takiej osoby w zwykłym trybie, za wyjątkiem przypadków, przewidzianych w artykule 20 niniejszej Ustawy Federalnej.

    2. Zrzeczenie się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej przez osobę, zamieszkującą na terytorium państwa obcego następuje na podstawie dobrowolnego oświadczenia woli takiej osoby w trybie uproszczonym, za wyjątkiem przypadków, przewidzianych w artykule 20 niniejszej Ustawy Federalnej.

    3. Zrzeczenie się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej dziecka, którego jeden z rodziców posiada obywatelstwo Federacji Rosyjskiej, a drugi rodzic jest obywatelem obcym lub którego jedyny rodzic jest obywatelem obcym, następuje w trybie uproszczonym na wniosek obojga rodziców lub na wniosek jedynego rodzica.

     

    Artykuł 20. Podstawa odmowy zrzeczenia się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej

     

    Zrzeczenie się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej jest niedopuszczalne, jeśli obywatel Federacji Rosyjskiej:

    а) posiada niewykonane wobec Federacji Rosyjskiej zobowiązanie z tytułu ustawy federalnej;

    b) został oskarżony przez właściwe organy Federacji Rosyjskiej w sprawie karnej lub prawomocnym wyrokiem sądu skazany na karę podlegająca wykonaniu;

    c) nie posiada innego obywatelstwa i gwarancji jego nabycia.

     

    Tryb rozpatrzenia spraw obywatelstwa reguluje Dekret Prezydenta FR z dnia 14.11.2002 roku nr 1325

     

     

    P. 23. Zrzeczenie się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej osoby, zamieszkującej na terytorium Federacji Rosyjskiej lub poza jej granicami, następuje na podstawie dobrowolnego oświadczenia woli danej osoby. W przypadkach, przewidzianych w artykule 20 Ustawy Federalnej, zrzeczenie się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej jest niedopuszczalne.

    P. 24. Przy zrzeczeniu się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej na podstawie części pierwszej artykułu 19 ustawy Federalnej przez osobę, zamieszkującą na terytorium Federacji Rosyjskiej, wraz z wnioskiem (załącznik nr 4) składa się dokument właściwego organu państwa obcego o posiadaniu przez wnioskodawcę innego obywatelstwa lub potwierdzenie możliwości nadania mu innego obywatelstwa w przypadku zrzeczenia się obywatelstwa Federacji rosyjskiej, jak też dokument organu podatkowego Federacji Rosyjskiej o braku zadłużenia z tytułu podatków.

    Przy zrzeczeniu się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej na podstawie części drugiej artykułu 19 Ustawy Federalnej osoby, zamieszkującej na terytorium państwa obcego, wraz z wnioskiem (załącznik nr 5) przedkłada się:

    Dokument potwierdzający zezwolenie właściwego organu państwa obcego na pobyt w danym państwie (w razie braku tych danych w paszporcie wnioskodawcy);

    dokument o skreśleniu z ewidencji meldunkowej w miejscu zamieszkania w Federacji Rosyjskiej (w razie braku takich danych w paszporcie wnioskodawcy);

    dokument uprawnionego organu państwa obcego o posiadaniu przez obywatela innego obywatelstwa lub potwierdzenia możliwości nadania wnioskodawcy innego obywatelstwa w przypadku jego zrzeczenia się obywatelstwa Federacji Rosyjskiej;

    dokument organu podatkowego Federacji Rosyjskiej o braku zadłużenia z tytułu podatków.

     

     

    Tel. +7 495 2311562

     

    Tel. +7 495 2311608

     

    UWAGA:            WAŻNE UZUPEŁNIAJĄCE INFORMACJE

    1 maja 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7.04.2017 r. o zmianie ustawy o repatriacji oraz niektórych innych ustaw. 

     

    Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o repatriacji oraz niektórych innych ustaw

     

    R E P A T R I A C J A
    materiał informacyjny

     

    Informacje ogólne

    Repatriacja to powrót do Polski osób polskiego pochodzenia. Jest to również szczególny, uprzywilejowany sposób nabycia obywatelstwa polskiego. Prawo to przysługuje wyłącznie osobom, które nie posiadają polskiego obywatelstwa, a pragną przesiedlić się na stałe do Polski. Repatriantem jest osoba polskiego pochodzenia, która przybyła do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu repatriacji z zamiarem osiedlenia się na stałe. Data na stemplu przekroczenia granicy Polskiej jest datą nabycia z mocy prawa przez tę osobę obywatelstwa polskiego. W drodze repatriacji obywatelstwo polskie mogą nabyć również małżonek i małoletnie dzieci pozostające pod władzą rodzicielską repatrianta.

      

    Zasady nabycia obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, prawa repatrianta, a także zasady i tryb udzielania pomocy repatriantom i członkom ich rodzin określa ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1392 j.t z późn. zm.),

     

    Pierwszym i najważniejszym etapem w postępowaniu repatriacyjnym jest otrzymanie decyzji o uznaniu za osobę polskiego pochodzenia. Decyzję w tej sprawie wydaje konsul właściwy
    ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, na podstawie wniosku o wydanie wizy
    w celu repatriacji.

     

    Warunki otrzymania wizy repatriacyjnej

    Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się osobę, która deklaruje narodowość polską
    i spełnia jednocześnie następujące warunki:

    • co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej,
    • wykaże ona swój związek z polskością,

     

    Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków albo pradziadków, a w szczególności:

    • polskie dokumenty tożsamości,
    • akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek
      z polskością,
    • dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej,
    • dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o polskiej narodowości,
    • dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej,
    • dokumenty potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie,
    • dokumenty o rehabilitacji osoby deportowanej lub prześladowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej,
    • dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

     Wiza krajowa w celu repatriacji może być wydana osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:

    • jest polskiego pochodzenia,
    • była deportowana lub zesłana przez władze ZSRR, lub gdy deportowanymi albo zesłanymi przez władze ZSRR byli wstępni tej osoby ( rodzice, dziadkowie lub pradziadkowie),
    • przed dniem 1 stycznia 2001 r. zamieszkiwała na stałe na obecnych terytoriach niżej wymienionych państw:

    - Republika Armenii,

    - Republika Azerbejdżanu,

    - Gruzja,

    - Republika Kazachstanu,

    - Republika Kirgiska,

    - Republika Tadżykistanu,

    - Turkmenistan,

    - Republika Uzbekistanu,

    - azjatycka część Federacji Rosyjskiej.

     Wiza w celu repatriacji może być wydana małżonkowi i zstępnym (dzieciom, wnukom) doczwartego pokolenia osoby, która spełnia powyższe warunki

     

    Odmawia się wydania wizy krajowej w celu repatriacji osobie, która:

    • utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji,
    • repatriowała się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską SRR, Ukraińską SRR, Litewską SRR i ZSRR do jednego z państw będących stroną tych umów,
    • w czasie pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działała na szkodę podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej,
    • uczestniczyła lub uczestniczy w łamaniu praw człowieka,
    • jej dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu,
    • wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,
    • obowiązuje wpis danych osoby do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany.

    Nowe warunki ułatwiające osiedlenie na terytorium Polski

    Wizę krajową w celu repatriacji wydaje konsul osobie, która posiada w Rzeczypospolitej Polskiej zapewnione warunki do osiedlenia się , to znaczy po przedstawieniu dowodu potwierdzającego posiadanie lub zapewnienie lokalu i źródła utrzymania w Polsce przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy.

    Nową formą zapewnienia warunków do osiedlenia jest przyznanie miejsca w ośrodku dla repatriantów, prowadzonego na zlecenie Pełnomocnika Rządu ds. Repatriacji przez organizacje społeczne w Polsce. Miejsce przyznawane jest na okres 3 pierwszych miesięcy pobytu w Polsce, z możliwością przedłużenia tego okresu o kolejne 3 miesiące. Podczas pobytu w ośrodku repatriantowi zapewniane są warunki do życia oraz udział w kursie adaptacyjnym i, wedle potrzeb, językowym. W czasie pobytu repatriant wspierany przez ośrodek poszukuje mieszkania i pracy. Dowodami potwierdzającymi zapewnienie warunków do osiedlenia się są:

    • decyzja Pełnomocnika Rządu do Spraw Repatriacji w sprawie przyznania miejsca
      w ośrodku adaptacyjnym dla repatriantów,
    • uchwała rady gminy, zawierająca zobowiązanie do zapewnienia warunków do osiedlenia się, to jest lokalu mieszkalnego i środków utrzymania, przez okres nie krótszy niż dwa lata,
    • oświadczenie sporządzone w formie aktu notarialnego wystosowane przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające zobowiązanie do zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż dwa lata,
    • uchwała rady powiatu zobowiązująca starostę do zapewnienia miejsca w domu pomocy społecznej.

     

    Uchwała oraz oświadczenie powinny zawierać w szczególności wskazanie lokalu mieszkalnego, formę udostępnienia tego lokalu, wskazanie źródeł uzyskiwania lub zapewnienia dochodu. Odpowiednie oświadczenie osoby fizycznej może dotyczyć wyłącznie wstępnych, zstępnych lub rodzeństwa tej osoby.

    Dowód potwierdzający źródła utrzymania nie jest wymagany od osób, którym przysługują uprawnienia emerytalne lub rentowe w rozumieniu polskich przepisów emerytalnych
    i rentowych.

     

    Dowodami potwierdzającymi posiadanie warunków do osiedlenia się mogą być:

    • akt własności mieszkania w Polsce,
    • umowa przedwstępna kupna/sprzedaży nieruchomości oraz posiadanie środków na jej zakup po przybyciu do RP,
    • umowa najmu lokalu mieszkalnego.

     

    Źródłem utrzymania może być m.in.:

    • wynagrodzenie otrzymywane za pracę w Polsce,
    • emerytura lub renta z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
    • inne środki finansowe (darowizny, pieniądze otrzymane ze sprzedaży mieszkania za granicą, stypendia), pozwalające repatriantowi na zapewnienie utrzymania sobie
      i rodzinie,
    • zobowiązanie osoby lub firmy zapraszającej repatrianta do zapewnienia mu utrzymania, pokrywania kosztów leczenia, ubezpieczenia itp., do chwili jego usamodzielnienia się.

     

    Osobom, które nie posiadają zapewnionego w Polsce lokalu mieszkalnego i utrzymania czyli warunków do osiedlenia się, a spełniają pozostałe warunki do uzyskania wizy repatriacyjnej, konsul wydaje decyzję o zakwalifikowaniu  do wydania wizy krajowej w celu repatriacji (dawniej decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy).

     

    Małżonek repatrianta

    Małżonek repatrianta nie będący osobą pochodzenia polskiego od 1 maja 2017 r. może otrzymać wizę krajową w celu repatriacji o ile chce nabyć obywatelstwo polskie w tym samym trybie co repatriant  - w takim wypadku staje się on repatriantem w rozumieniu ustawy i przysługują mu wszystkie uprawnienia repatrianta.

    Jeśli małżonek nie chce nabyć obywatelstwa polskiego w trybie repatriacji (np. pragnąc zachować obywatelstwo dotychczasowe w państwie nie przewidującym podwójnego obywatelstwa), może wystąpić o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzyskując je nabywa wiele praw, z których może korzystać na równi z obywatelami polskimi, jak np. prawo podejmowania pracy bez uzyskiwania dodatkowych zezwoleń i zgód (z wyłączeniem niektórych zawodów), korzystania z opieki społecznej i pomocy społecznej, korzystania z dostępu do bezpłatnej służby zdrowia, do ubezpieczeń społecznych, do nauki, prowadzenia działalności gospodarczej.

          Po otrzymaniu dokumentu zezwalającego na osiedlenie się na terytorium Polski małżonek repatrianta może także złożyć wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego. Wniosek składa się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

     

    Uznanie za repatrianta osoby przebywającej już w Polsce

    Istnieje również możliwość uznania za repatrianta osoby, która spełnia łącznie następujące warunki:

    • jest polskiego pochodzenia,
    • przed 1 stycznia 2001 r. zamieszkiwała na stałe na terytorium wcześniej wymienionych państw (jak w przypadku repatriantów),
    • nie zachodzą co do niej wymienione wcześniej okoliczności, które uniemożliwiają wydanie wizy repatriacyjnej,
    • przebywała na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku z pobieraniem nauki w szkole wyższej na podstawie przepisów o podejmowaniu i odbywaniu studiów przez osoby nie będące obywatelami polskimi  i w ciągu 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej złoży wniosek do wojewody właściwego z uwagi na zamierzone miejsce zamieszkania,
    • za repatrianta może być również uznana osoba, która przebywała na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na osiedlenie się lub prawa pobytu,
    • posiada w Rzeczypospolitej Polskiej źródło utrzymania i oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego.

     

    Jeśli polskie pochodzenie danej osoby nie zostało stwierdzone wcześniej, wówczas wniosek
    o uznanie za repatrianta skutkuje wszczęciem postępowania w tej sprawie przez konsula
    w miejscu ostatniego zamieszkania za granicą. Z dniem uprawomocnienia się decyzji
    o uznaniu za repatrianta osoba nabywa obywatelstwo polskie.

     

    Pomoc dla repatriantów

    Repatriantowi udziela się jednorazowej bezzwrotnej pomocy finansowej ze środków budżetu państwa w postaci:

    • pokrycia kosztów przejazdu lub przelotu oraz przewozu mienia w wysokości dwukrotności ceny biletu kolejowego drugiej klasy od najbliższej miejsca zamieszkania repatrianta za granicą stacji kolejowej do miejsca osiedlenia się w Polsce (może udzielić tej pomocy konsul jeżeli osoba, której wydano wizę, nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów podróży do Polski),
    • zasiłku na zagospodarowanie i bieżące utrzymanie,
    • zasiłku szkolnego przeznaczonego na pokrycie kosztów związanych z podjęciem nauki przez małoletnie dzieci repatrianta.

     

    Powyższe zasiłki nie podlegają opodatkowaniu. Oprócz nich można indywidualnie ubiegać się o tzw. zasiłek remontowy. Inną formą pomocy są kursy nauki języka polskiego i adaptacji
    w społeczeństwie polskim.

     

    Nową formą wspierania repatriantów jest pomoc mieszkaniowa zapewniana przez Pełnomocnika Rządu ds. Repatriacji. Pomoc ta przeznaczona może być na dopłatę do czynszu za wynajem mieszkania (do 10 lat) lub na zakup mieszkania. Łączna kwota pomocy wyniesie 25 tys. zł na każdego repatrianta.

     

    Polskie dokumenty

    Po przybyciu na miejsce osiedlenia repatriant powinien uregulować sprawy związane ze swoim zamieszkaniem i zameldowaniem w Polsce:

    • zarejestrować w miejscowym Urzędzie Stanu Cywilnego swoje akty stanu cywilnego wraz z ich tłumaczeniem na język polski dokonanym przez tłumacza przysięgłego (o ile nie uczynił tego wcześniej za pomocą konsula),
    • zgłosić się do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Wojewódzkiego właściwego dla miejsca zamieszkania, aby otrzymać od wojewody poświadczenie obywatelstwa polskiego,
    • złożyć w Urzędzie Miasta lub Gminy wniosek o wydanie dowodu osobistego, zameldować się na pobyt stały oraz wystąpić o nadanie numeru PESEL.

     

    W celu przyspieszenia procedur związanych z uzyskaniem polskich aktów stanu cywilnego repatriant może zwrócić się do konsula o sporządzenie polskiego aktu stanu cywilnego.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: